Էջ 2, 2-ից

Մեր հաջորդ միջոցառումն է


Notice: Trying to get property of non-object in /home/swvam/public_html/modules/mod_dpcalendar_counter/mod_dpcalendar_counter.php on line 81

Իմ պատմությունը

Նելլի Ղուշունցի հետ Հասարակություն առանց բռնության ՀԿ-ի համագործակցությունը սկսվել է դեռևս 2013թ-ին։ Առաջին հանդիպմանը Նելլին հանդես է եկել որպես դասընթացի մասնակից, իսկ այսօր որպես մեր գործընկեր՝ փորձագետ/դասընթացավար։ Ստորև կարող եք տեսնել Նելլիի նամակը իր անցած ճանապարհի մասին և թե ինչպես է Նելլին հասել իր ընտանիքում՝ համեմատաբար խիստ չընդգծված գենդերային դերերի ընկալմանը։

Ես ընտանիքի երկրորդ աղջիկն եմ: Պատմում են, որ երբ ես ծնվել եմ հայրս բարկությունից, որ երկրորդ աղջիկն է ունեցել, շապիկն է պատռել, մայրս էլ արցունքն աչքերին ասել է. «Աղջիկ է հերիք չէ, գեշ էլ է»: Պատմում են նաև, որ մայրս մի անգամ ինձ թողնում է հորս տատի մոտ, ինքը գնում հարսանիք, էս տատին հորս առաջարկում է ինձ «փուրսվեր» (բերանքսիվար) դնել ու իմ «հարցը լուծել»: Հայրս այդ մի քանի օրերին այնպես էր կապվել հետս, որ տատի վրա բարկացել է:

Այսպիսի միջավայրում եմ մեծացել, միջավայր, որտեղ տան տղան, եթե ջուր է ուզում, աղջիկները պարտավոր են վազելով եղբոր համար ջուր բերել, աղջիկները պետք է քիչ ուտեն, երբ հայրիկի ընկերներն են հաց ուտում, պետք է աղջիկները չմոտենան սեղանին: Մի խոսքով, այդ ամենը շատ բնական էր ինձ համար և, բնականաբար, այդ դաստիարակությամբ, բավականին սահմանափակումներով և ի սկզբանե ենթակա դերով ընտանիք կազմեցի: Ինձ համար շատ բնական էր, որ աշխատանքից հետո տուն գալով ամուսինս պետք է պառկի բազմոցին հեռուստացույց դիտի, հանգստանա, իսկ  ես ընթրիք պատրաստեմ,զուգահեռ երեխաների դասերը պատրաստելուն օգնեմ ու մինչև կեսգիշեր տնային գործերով զբաղվեմ…Նորից եմ կրկնում, շատ բնական էր, մինչև որ գենդերային թեմաներով մի քանի դասընթացների մասնակցեցի: Ինչպես ասում են՝ աչքերս կամաց-կամաց սկսեցին բացվել,սկսեցի նյարդայնանալ տնային գործերում անհավասար դերեր նկատելով, նյարդայնանում էի, բայց որևէ քայլ չէի ձեռնարկում ինչ-որ փոփոխությունների հասնելու համար: 

2018թ. փետրվարին «Հասարակություն առանց բռնության» ՀԿ-ի կողմից կազմակերպված  դասընթացին էի մասնակցում, խմբային աշխատանքներ էին կազմակերպվել: Մեր խմբում կար 7 կին և մեկ տղամարդ: Քննարկումների ժամանակ մյուս 6 կանայք հլու-հնազանդ սպասում էին, թե այս կամ այն հարցի վերաբերյալ ինչ վերջնական և հեղինակավոր կարծիք կհայտնի այդ միակ տղամարդը: Դա ինձ բավականին զայրացրեց, ես փորձեցի իմ կարծիքը առաջ քաշել: Հետքարքիրն այն էր, որ իմ համառությունից հետո այդ տղամարդը, որն ի սկզբանե դիմադրում և անտեսում էր իմ կարծիքը, կամաց-կամաց սկսեց լսել ինձ և ընդունել, իսկ կանայք այդպես էլ շարունակեցին հենվել այդ միակ տղամարդու կարծիքին: Ես հասկացա, որ մեր հասարակությունում կանայք իրենք են իրենց ենթակա դեր վերապահում և պետք է բավականին աշխատանքներ իրականացնել հենց կանանց շրջանում, որպեսզի իրենք կարողանան դուրս գալ կարծրատիպային մտածողությունից:

Ի ուրախություն ինձ, այդ դասընթացի ավարտին գենդերային թեմայով դասընթաց վարելու հրավեր ստացա «Հասարակություն առանց բռնության» ՀԿ-ի կողմից: Ես ավելի խորությամբ և լրջությամբ սկսեցի ուսումնասիրել թեման: Շատ հետաքրքիր անցավ դասընթացը: Հիշում եմ, թե ինչ բուռն քննարկումներ ծավալվեցին «Աջլի՞կ, թե՞ ձախլիկ» վարժությունը կատարելիս: Հետդասընթացային գնահատման թերթիկները փաստեցին, որ բավականին արդյունավետ էր ստացվել այդ դասընթացը: Ինչևէ, զարգացման նման փուլեր անցնելուց հետո, այսօր կարող եմ ասել, որ ես իմ միջավայրում այն քիչ կանանցից եմ, որոնց ընտանիքում համեմատաբար խիստ ընդգծված չեն գենդերային դերերը, ես առանձին իմ բյուջեն և այն ինքնուրույն տնօրինելու իրավունքն ունեմ (որը նախկինում չունեի), ամուսինս ժամանակ առ ժամանակ մասնակցում է երեխաների կրթության կազմակերպմանը:

Սակայն այս ձեռքբերումներս շատ չնչին են, քանի որ ապրում եմ մի միջավայրում, որտեղ դեռևս խիստ ընդգծված է գենդերային անհավասարությունը: Դեռևս ծնողական ժողովներին մասնակցում են միայն մայրիկները, հայրիկները շատ հազվադեպ են դպրոց մտնում, դեռևս շատ ընտանիքներում փող աշխատելը համարվում է հայրիկի գործը, իսկ ճաշ եփելը՝ մայրիկի: Բավական աշխատանք կա կատարելու. դասագրքերը պետք է վերանայվեն և գենդերային կարծրատիպեր պարունակող նյութերը հանվեն, ուսուցիչների շրջանում պետք է իրազեկման աշխատանքեր իրականացվեն, որպեսզի նրանք վերանայեն իրենց տեսակետները, որովհետև կարծրատիպեր տարածող ամենաակտիվ օղակն են, հասարակության տարբեր շերտերի համար անընդհատ և շարունակաբար դասընթացներ պետք է անցկացվեն, նախ գենդերա-զգայուն հասարակություն դարձնելու, այնուհետև հավասարություն ստեղծելու ուղղությամբ:

Ճիշտ է, շատ անելիքներ կան, բայց սայլը արդեն տեղից շարժվել է, իսկ դա հուսադրող է. այն հաջողությամբ կհասնի իր վերջնակետին:

Հ․Գ․

Վերջերս դուստր եմ ունեցել: Հայրս առաջին անգամ գրկելով բալիկիս ասաց . «Տեսնես երբ ես մեծանալու, որ պապիկի համար ճաշ պատրաստես», իսկ տեսակցողներից շատերը տղաներիս ասում էին «շուտով ձեր քույիկը կմեծանա ու ձեզ համար կոֆե կեփի, էս կանի, էն կանի»: Երեկ էլ տեսնում եմ մեծ տղաս քրոջը սիրելով երգում է. «Թագվորի մեր դուրս արի … լվացք անող եմ բերել»: Առայժմ ստացել ենք միայն գենդերային խտրականություն պարունակող բարեմաղթանքներ ու, ցավոք, նման միջավայրում գենդերային կարծրատիպերով անձ է ձևավորվում: Ես հնարավորություններիս առավելագույնով փորձում եմ վերահսկել իրավիճակը, բայց…

Անհրաժեշտ է այս ուղղությամբ ավելի ակտիվացնել գործունեությունը:

Հարգանքով՝
Նելլի Ղուշունց

Search

Follow us (AM)

Coming Events (AM)

No events found

© 2001-2016 Society Without Violence. All Rights Reserved.